Auteurs: onbekend
Uitgever: diversen, o.a. 3M, 1973 & Clipper, 1973 & Ravensburger, 1979/1987 & Pente, 1983 & Parker, 1984 & Jumbo, 1990 & Parker & Ishi & Decipher
Aard: strategie, tactiek
Aantal spelers: 2
Duur: - minuten (Go), 15 minuten (Gobang/Pente)
Balans: taktiek XOOOO geluk
Taal: diversen
Onderscheidingen: -
Het strategische spel in de zuiverste vorm. Elke speler poogt zoveel mogelijk gebied in te palmen op een bord met 361 punten. Bij aanvang van de partij is het spelbord volledig leeg! De beide spelers, zwart en wit, zetten om beurt één steen van de eigen kleur op het bord en ieder probeert met zijn stenen zoveel mogelijk onbezet terrein in te sluiten: zo ontstaan witte en zwarte gebieden. De stenen kunnen echter ook geslaan worden: stenen die volledig omsingeld zijn, worden onmiddellijk van het spelbord verwijderd en toegevoegd aan de voorraad gevangen stenen van de uitvoerder.
Het hoofddoel van het spel is het maken van gebied, niet het veroveren van stenen. De partij eindigt als beide spelers van mening zijn dat zij geen gebied meer kunnen maken of stenen kunnen veroveren. Nu wordt van elke speler de score opgemaakt door het aantal punten in zijn gebieden te verminderen met het aantal stenen dat hij aan zijn tegenstander is kwijtgeraakt. De speler met de hoogste score, wint.
De spelregels zijn redelijk eenvoudig, maar de strategie en de tactiek die er bij komen kijken, zijn fenomenaal. Ik ken geen enkel ander abstract bordspel waar de spanning zo te snijden is. Een héél knap spel. Wellicht ook één van de oudste bordspellen ter wereld. Sommigen schatten de ouderdom op 35 eeuwen. Enkele werken over het spel die men nu nog kent, gaan twaalf eeuwen terug. In Japan, waar het ongeveer rond 735 na Christus naar toe werd gebracht, is Go het denkspel bij miljoenen beoefenaars. Hier in Europa redelijk goed bekend sinds een jaar of 20. Er zijn heel wat federaties, profspelers en kampioenschappen. Sommigen beweren dat dit spel veel rijker is dan Schaken. Het bezit een strengere eenvoud en een strakker doorgevoerde logica.
Het spelen van een gewetensvolle, verfijnde partij Go, zegt de Japanner, vergt zowel overwogen beheersing als doortastendheid. Go wordt door hem beschouwd als het elegantste spel, ja zelfs als een deel van zijn geestelijke cultuur. Zeker is dat er een zo stimulerende werking van het spel uitgaat dat de meesten die het spel leren kennen, het hun hele leven lang blijven spelen.
De originele naam voor Go is Weich'i of Weiqi, en wordt nog steeds in China gebruikt. Het betekent letterlijk: omcirkelend spel. De Japanners noemden het spel Igo, maar de variant Go is nu de meest gebruikte naam in de westerse wereld. Shudan betekent "handgesprek" en wordt soms geprefereerd boven Igo. Goh was een spellingsvariant die vroeger wel eens gebruikt werk. Ranka betekent rotte bijlhandvat, en is ook ene andere naam voor Go. In Korea wordt dan weer Baduk gebruikt. Goe is de naam die aan het spel werd gegeven door Ing Chang-ki. Ing was een Taiwanese rijke zakenmak die Go promootte. Hij is ook de vader van de Ing regels, de Ing klokken in het Ing materiaal (bord, stenen en kommen).
Gobang wijst op een tweede mogelijkheid om met dit materiaal te spelen. In feite is dit die andere klassieker Pente, waarbij twee spelers als eerste proberen vijf stenen op een rij te krijgen. Winnaar is de speler die het eerst 5 pionnen op een rij heeft of 5 keer twee pionnen van zijn tegenstander slaat. Twee heel simpele doelen met een fantastisch grote spelwaarde. In feite is Pente een zoveelste variant op spellen die reeds eeuwen geleden beoefend werden in het verre Oosten. Het stamt af van Go, Ninuki-Renju en Go-Moku. In 1885 verscheen het in Europa onder de naam Gobang. In 1977 heeft Gary Gabrel de licentie overgekocht om het via zijn eigen bedrijf te produceren. In 1984 kwam het tenslotte bij Parker.
Renju is de professionele versie van Go-Moku en voorziet meer gesofisticeerde regels en openingsvoorwaarden.
FAQs:
Regels:
